Zeven uur. De Wi-Fi radio maakt mij wakker, een vijftienjarige jongen uit Urk is opgepakt met een mes in zijn hand en bloed op zijn broek. Om kwart over zeven krijg ik een sms van een collega, meeting gaat niet door. Om half acht een ‘meuning’ naar moblog. Om acht uur de auto in, op weg naar het werk. Via bluetooth meldt mijn telefoon zich aan op de autoradio. Om kwart over acht belt mijn manager: spoed! Om negen uur plaats ik een blog en reageer ik op reacties. Om tien uur reply ik op email. Om elf uur beantwoord ik een zestal gemiste oproepen. Om twaalf uur check ik facebook en my-space. Zou hyves een optie zijn? Om één uur ga ik een half uurtje sparren met collega’s via msn. Om twee uur plaats ik een filmpje op youtube en surf ik daar een kwartiertje rond. Om drie uur ontvang ik een mms van Passie met als onderwerp ‘haar mislukt.’ Ik stuur een foto van mijn haardos met de melding ‘het kan altijd erger.’ Om vier uur twitter ik een tweet en stuur een aantal mailtjes de deur uit. Om half vijf komt de planning voor de komende week en pas ik mijn toekomstige agenda aan. Om vijf uur stap ik in de auto en meld mijn routeplanner een actieve flitspaal. Om zes uur eten we met het gezin en om zeven uur kijken we een aflevering van Dick Turpin. Om acht uur lezen we een hoofdstuk uit de Griezelbus en gaan de kinderen naar bed. Om negen uur log ik in op hattrick en bekijk de uitslagen van mijn voetbalteam. Om tien uur check ik nog wat sms, mail en reacties op blogs. Om elf uur duik ik in bed, weg van de digitale snelweg.
25 November 2009 at 12:05 pm | Posted by hkh | zeven reacties |
Op de locatie waar ik momenteel een training verzorg zie ik verscheidene keren over de dag een man bidden. De man is voorzien van baard, een volle baard. Hij heeft kort haar, heeft een witte bloes aan (altijd,) draagt een zwarte broek (altijd) die (altijd) te kort is. De man loopt er 'typisch' bij. Hij is dus meerdere keren per dag aan het bidden. Dit gebeurt (altijd) in een hoekje onderaan in het trappenhuis met een Perzische oogend
tapijt onder zijn knieën. Vaak gebeurt het dat ik enthousiast de trap af dender, al dan niet druk in gesprek en dat ik mezelf in 'moet' houden. Maar waarom, vraag ik me altijd af. Uit piëteit en normbesef hou ik rekening met de religieuze uiting van de beste man. Maar waarom? Waarom kiest hij niet een ruimte waar hij anderen niet uitdaagt, in verlegenheid brengt, of misschien zelfs voor het hoofd stoot? Waarom? Waarom moet ik ruimte maken voor zijn beleving. Navraag leert dat hem een andere ruimte, waar meer rust is, is aangeboden maar dat hij niet wil. Ook al zou je waardering moeten hebben en geen aanstoot moeten nemen aan dit soort uitingen, het is wel provoceren. Want zeg je er iets van, dan is meneer redelijk verbolgen. Waarom? Het kan ook anders, toch? Nee, ik moet
respect tonen, terwijl ik het gevoel krijg dat ik vooral mijn
bek moet houden. Of stel ik me aan....
17 November 2009 at 8:23 pm | Posted by hkh | elf reacties |
Lieve Beste Geert,
Het is pijnlijk te constateren dat je door een zekere H. van V. vergeleken wordt met een partij die een precair verleden kent. Een verleden waar eigenlijk niemand mee in verband wil worden gebracht. En dus ben je teleurgesteld. Maar voor jou hoeft dit, op zich, niet zo’n probleem te zijn behalve dan het woord Socialistische. Want daar wringt het natuurlijk. Socialistisch is een term die uit de ‘linkse’ hoek komt en uit die hoek komt natuurlijk alleen maar ‘tuig’ en daar wil je niet mee vergeleken worden. Beweging is natuurlijk anders dan partij maar eigenlijk past het beter bij jou. Want een beweging is een groep mensen die eenzelfde, meestal fundamentele verandering nastreven, en dat wil je toch? En Nationaal past perfect bij jou. Ik heb daarom een voorstel voor je. Verander allereerst de naam van je partij. Simpel omdat het geen partij is (ik wilde maar ik kan geen lid worden.) De naam wordt NVB (Nationale Vrijheids Beweging.) Hiermee sla je een dubbele slag. Allereerst ben je geen partij en daarnaast ben je niet voor de vrijheid maar ben je vrijheid. En het belangrijkste detail: nationaal, bovenal gericht op het eigen land. Dat NVB lijkt op NSB is eerder een toevalligheid dan dat er een synoniem gemaakt wordt. Nu ik dit beschreven heb wil ik dan een lans breken voor H. van V. Dit is namelijk ook wat hij bedoelde, alleen heeft hij zich een beetje ongelukkig geuit. En dat moet jij toch kunnen begrijpen: ongelukkig uiten. Alleen buig jij het in de regel om: van dader word je slachtoffer. Gelukkig doe je het nu niet en zet jij je achterban terecht en verafschuw je de daadkracht die genomen is om het vergelijk met de NSB teniet te doen.
Denk er eens over na, en verander de naam. Nodig H. van V. uit en omarm hem, stuur hem bloemen. Want hij leeft een geïsoleerd leven nu en niemand anders dan jij weet wat een geïsoleerd leven met je doet. Geef aan hem (publiekelijk) wat jij mist: liefde. Vrijheid. Ontneem niet iemands vrijheid, terwijl jij het zelf zo hoog acht. Geef aan dat de vrijheid waar jij voor staat ook de vrijheid is om iemand die zijn nek uitsteekt of die tegengas geeft te omarmen. Liefde Geert! Geven is ontvangen.
Vriendelijke groet
11 November 2009 at 2:15 pm | Posted by hkh | vier reacties |
Er was een weeralarm afgegeven. Het was drukkend warm en neerbuigend spraken wij erover, weeralarm? In NL. is alles al gauw ‘iets’ een alarm. Tegen acht uur wilden we de kinderen naar bed doen. Voor het slapen gaan eerst lezen. De Griezelbus, onweer op het kerkhof. We bleven nog even liggen op bed, er kwam een enorm schouwspel aan wolken aan. Boeiend rolde de ene wolk over de andere. Zwart, git zwart zag het er uit. Nog steeds erg warm en één wolk leek in de fik te staan, een soort vuurbal. De kinderen gingen naar bed en wij naar beneden. Voor de zekerheid haalde ik de stekker van de TV op de slaapkamer er uit. Het begon te onweren. Flitsen gevolgd door knallen, knallen gevolgd door flitsen. Hard, dichtbij. Even later kwamen de kinderen beneden. ‘Pap, mam, we kunnen niet slapen. Ja, kom maar, we gaan samen op de bank het onweer volgen.’ Afleiding voor het onweer wordt gezocht, strips komen te voorschijn. Jr. haalt een stripboek van zijn kamer. Een flits wordt gevolgd door een onwaarschijnlijke klap. Alles is zwart maar buiten gaat het door. ‘Jr., Jr., kom naar beneden! Nu!’ Geschrokken komt hij beneden. ‘Ik kon m’n strip niet vinden, ik zag niets meer. Hoorde je de knal niet? Nee.’
Dat het dichtbij was, was wel duidelijk, niets deed het meer. Toen het onweer na een minuut of twintig wegtrok wilde ik via de aardlek schakelaar het elektriciteit weer inschakelen maar wat ik ook deed: niets ging aan. De aardlek schakelaar blokkeerde. Op straat zag ik de halve buurt staan wijzen naar ons dak. ‘Oh nee,’ dacht ik, ‘ons huis staat toch niet in brand!?’ Gelukkig bleek dit niet het geval. Een buurman had gezien dat er een inslag was, gevolgd door vlammen die van onze dakpannen afspatten. Ons hele blok (vier huizen) zat zonder stroom/spanning. Er werd heen en weer gebeld met de Energiewacht en Ziggo. Na vier uur hadden wij als enige weer spanning in het huis en werd duidelijk wat de schade was: LCD TV, en twee ‘gewone’ tv’s. Een reciever, de aardlekschakelaar en de HR-ketel. De HR-Ketel viel mee, zo bleek een dag later. Het vervangen van een zekering was voldoende. We hadden nog een geluk, omdat we gebruik maken van zgn. stand by killers werd de schok niet door alle elektrische apparaten gestuurd. Maar de apparaten die op de kabel aangesloten zaten kregen wel de volle laag. Toch viel het bij ons mee, de totale schade was € 1200,-. De LCD tv en de reciever moesten vervangen worden, de rest kon gerepareerd worden. Bij een volgende onweersbui trek ik nu echt alle stekkers er uit, hoezo geen weeralarm.
03 November 2009 at 7:32 pm | Posted by hkh | tien reacties |
